Interview Ton
Interview Ton
Al lange tijd leefde de behoefte om ‘iets te doen voor de derde wereld’ bij Jan Nelissen en zijn gezin. In februari 2006 richtte hij de Stichting Colourful Children op. Jan en zijn gezin waren namelijk bijzonder geraakt door de erbarmelijke leefomstandigheden van verstandelijk gehandicapte kinderen in Zuid-India. Ton Verhoeven van ons kantoor sloot zich hierbij aan en vertelt.
Ton, hoe raakte jij betrokken bij Stichting Colourful Children?
“Ik heb al jaren contact met Jan Nelissen, de initiator van stichting Colourful Children. Het begon zakelijk. Jan is van huis uit advocaat en werkte voor een zeer gewaardeerde cliënt van ons kantoor. Hij stopte enige jaren geleden bij het advocatenkantoor om meer tijd te kunnen besteden aan kunst en cultuur (hij is de oprichter van de Culturele salon Achter de Kan), maar het contact bleef.
Hij dacht al snel aan mij voor de functie van penningmeester. Dat kwam natuurlijk door mijn zakelijke achtergrond (financieel dienstverlener), maar ook door het feit dat ik zelf vader ben van twee verstandelijk gehandicapte kinderen. Ik had niet veel bedenktijd nodig, bij iets dergelijks wilde ik wel betrokken raken. Zeker als een ander het voortouw nam, tenslotte had ik ook een bijzonder druk kantoor te runnen.”
Ondanks je drukke baan maak je ook tijd voor de stichting. Wat is precies je drijfveer?
“Voor mij is het heel belangrijk iets te kunnen doen voor mensen die het erg moeilijk hebben in hun leven. Hier in Nederland is alles redelijk tot goed geregeld. Het kan natuurlijk altijd beter, maar vergeleken met de situatie in (bijvoorbeeld) India zitten wij natuurlijk in een walhalla.
Je moet het zo zien: in Nederland doe je op dit gebied iets om voor die kinderen het leven leuker te maken, daarginds doe je het om het leven leefbaar te maken. Door mijn geregelde bezoeken aan het opvanghuis en India word ik ook continu bevestigd in de noodzaak van het werk van de stichting. We zien telkens weer hartverscheurende gevallen. Daar kan ik mijn ogen niet voor sluiten.”
Dat klinkt best zwaar…
“Ik was in april 2009 in Namakkal en had uitgebreid contact met de kinderen daar. Dat raakt mij, ook omdat ik vanzelfsprekend alles relateer aan mijn bevindingen in Nederland. In tegenstelling tot veel mensen hier ben ik kind aan huis in meerdere instellingen voor gehandicapten en doe (samen met mijn vrouw Els) behoorlijk wat vrijwilligerswerk.
De kinderen in Namakkal, maar ook in Madurai en Tiruchipally waar we eveneens waren hebben allemaal een speciaal plekje in mijn hart gekregen. Hoewel de reis naar India geen kleinigheidje is kijk ik dan ook alweer uit naar de volgende gelegenheid om die kant op te gaan.”
Waar gaat nu de meeste aandacht naar uit?
“Op dit moment gaat het erom de bouw in Namakkal te completeren. In 2007 bouwden we de begane grond en hielden al rekening met de bouw van een verdieping. Met het laatste zijn we nu bezig; we onderhandelen over de hoogte van de bouwkosten met diverse aannemers. Ook zoeken we naar de juiste personen om de bouw ter plaatse te begeleiden. Met de bouw in 2007 gingen sommige dingen, door de afstand, minder soepel dan verwacht. Al doende leren we natuurlijk.”
En, even onbeleefd, wie betaalt dat?
“De initiatiefnemers en bestuursleden nemen alle kosten voor hun rekening of zorgen dat derden gratis diensten verlenen. Onze stichting heeft als organisatie geen kosten, behalve misschien de bijdrage aan de Kamer van Koophandel en overboekingskosten van de bank.”
Dus alle giften gaan naar India?
“Als penningmeester weet ik zeker dat alle giften voor de volle 100% in India aan komen en besteed worden aan de projecten die we ondersteunen.”
